پژواک آمدن

در رثای خواهر مجاهد، نوشین نامور

برو آن‌جا که سکوت‌ها

لحظه‌های سبز خدا را

ترانه می‌کنند؛

پروازها

بهار را نشانه می‌کنند.

برو آن‌جا که نسیم، پچ‌پچ بیدار جاودانگی‌ است

نگاه پر طلوع  فرشتگان

از شاخه‌های بشارت نور نشانه‌گی است

برو آن‌جا که حضور مست شقایق

شکوه داغ شهیدان را

غزل غزل

در بلور باد می‌افشاند.

برو آن‌جا که...

هر بار با تبسمت در این قاب رشک‌انگیز

رگانم، انفجاری را در بیدارباش است.

هیچ واژه‌ای در رثای نبودنت

مجابم نمی‌کند؛

جز آن‌که می‌دانم آن‌جا که رفته‌ای

سراسر پژواک آمدن است.

علیرضا خالوکاکایی (ع. طارق)